Met de leerplicht aan tafel

Afgelopen dinsdag was het dan zover. Ik zat met een leerplichtambtenaar aan tafel die mij benaderd had met een belangrijke vraag:‘Wat kunnen wij als leerplicht anders doen en betekenen voor hoogbegaafde kinderen die thuis komen te zitten?’

Ik gooide meteen mijn agenda om, zodat ik tijd had om met deze dame te praten. Niet alleen omdat ik geloof dat we, als we verandering willen, ook hier bij de basis moeten beginnen, maar ook omdat ík iets van háár wilde weten.

Ik ontmoette haar live op mijn werklocatie in Zwolle, waar ik eens per week ben voor het afnemen van leeronderzoeken. Ze stelde mij een aantal belangrijke vragen waarop ik open en eerlijk antwoord gaf. Ik vertelde haar wat een creatief denkend hoogbegaafd kind nodig heeft in de klas en wat de eerste signalen zijn bij een kind dat dreigt uit te vallen. Ik legde haar uit dat, als het kind eenmaal thuis zit, de druk die op het gezin wordt uitgeoefend funest is.

Ik liet haar zien dat herstel verloopt via een aantal vaste stappen. Dat is de route van het brein. Eerst reguleren, dan verbinding, dan vertrouwen opbouwen in jezelf en de omgeving, en dan pas heel voorzichtig weer de eerste stapjes richting school. Waarbij het vertrouwen in het kind en de ouder een voorwaarde is om die route te kunnen volgen. Iedere vorm van druk, van verplichte ‘taakjes’ van school, verstoort dat proces, waardoor het herstel langer duurt of de terugkeer naar school steeds 'mislukt'.

Dus eigenlijk, concludeerden de leerplichtambtenaar en ik samen, gaat het maar om één belangrijke vraag: wat heeft dít kind nodig om tot ontwikkeling te kunnen komen? Los van school.

‘Weet je,’ zei ze toen, ‘dat is bijzonder. Ik moet ineens denken aan een jongeman, een casus die ik begeleid. Ik ga hem nu pas begrijpen. Hij zit al enige tijd thuis, wil niks, maar is briljant in hoe hij naar de dingen kijkt en wat hij zou kunnen creëren.’

Stiekem had ik de tranen in mijn ogen staan toen ik naar deze oprechte dame keek die door een simpel gesprek van een uur ‘anders’ naar kinderen begon te kijken. Ik zag dat er een nieuwe wereld voor haar openging, die ook iets in haar aanraakte.

‘Kijk,’ zeg ik, ‘dit is dus waar het om gaat. Dit is wat de leerplicht zou kunnen zijn. Dat je oprecht geïnteresseerd bent in wie dit kind is, wat zijn talenten en kwaliteiten zijn. Dat je door de kennis die je nu bezit voortaan anders naar thuiszitters zult kijken. Dat het doel niet is: terug naar school in zo’n kort mogelijke tijd, maar dat je je eerst met het kind zelf verbindt. Dat je de ouders het vertrouwen schenkt, en de tijd. Dat je samen onderzoekt: wat past bij jou? Wat kunnen wij voor jou betekenen? Wat heb jij nodig van ons, zodat ook jij weer tot ontwikkeling kunt komen?’

Ze knikt en is even stil.

‘Dank je,’ zegt ze. ‘Dank je wel. Hier kan ik wat mee. Dank je dat je de tijd hebt genomen om mij te woord te staan. Het is mij wel duidelijk geworden dat we het SAMEN moeten doen. Dat alle neuzen dezelfde kant op moeten staan. Zonder dat het doel is: terug naar school.’

Ik geef haar een gedrukte versie van mijn gratis e-book over creatieve hoogbegaafdheid en een uitgeprinte versie van mijn model 'De route van herstel' waarmee ouders hun kind weer tot ontwikkeling kunnen brengen. Ze neemt het dankbaar in ontvangst.

Zaadjes planten, denk ik als ik aan de terugreis naar huis begin. Zaadjes planten waar ik kan.

Ook jij kunt helpen kennis te verspreiden door creatieve hoogbegaafdheid op de kaart te zetten. Download het gratis e-book en deel het uit. Laat het achter bij de leerplichtambtenaar, het samenwerkingsverband, de psycholoog of waar je dan ook komt. Help mee om zaadjes te planten!

Je kunt het boek hier downloaden:

https://wendypeper.plugandpay.nl/checkout/gratis